- خط ِ تیره -

آپلود عکس

پیش نوشت : دلــَـــ م ، عباس دارد ، غـــــ م ندارد ! ...

 

 

 

 برای ما جرعـــه ای آب بیاور علمدار ِ ح س ی ن !

باور کن ما از کودکان ح س ی ن تشنه تریم ...

نمی شنوی نـــدای العَــطش مــارا ؟!...

 

 

 

 

 

 

درست گفت که به راستی سقای آب و ادبی / در روز ولادت هم ادب کرده ای و جدا از گذر سال ها ، یک روز دیرتر از مقتدایـ ت ، ماه ِ نبی را به نامـ ت زده ای / همه جا فقط حسین است و تو در سایه سار ِ او / در تبعیت محض از ولی ِ خدا / تو فدایی ِ پسر فاطمه ای / تو یل ام البنینی / پسر ِ شیر ِ خدا ...

 

ولایت مداری را از فاطمه آموخته ای که از بذل جان در راه ِ رَه برت ابایی نداری / حسین شناسی را زینب به تو آموخته است که هم چون او بی تاب ِ برادر شده ای / مرام و غیرت را از پدر به ارث برده ای که جنگاوری بی هما و یکه تاز ِ میدان ِ نبرد ِ حق علیه باطل هستی

 

قدم به این دنیا گذاشتی تا فدا شوی برای حسین ِ فاطمه / خدا تو را برای حسینـ َ ش کنار گذاشته بود ...

 

عبــاس ! تو در کربــلا معنا شدی و جلوه ای از جمال و جلال خدا را نشان دادی / تو آمدی تا ما ادب و غیرت را معنا کنیم / تو آمدی تا حسین در کربلا تنهانباشد / چگونه می توان در روز آمدنت از کربلا نگفت / از نگاه سکینه نگفت / علمدار ِ حسین مگر در نگاهـ َ ش چه خواندی که برای رساندن آب به حرم خودت را به آتش زدی / مگر می شود نگفت از روزی که کمر ِ تو زودتر از کمر ِ حسین خمیده شد ، تاب ماندن دیگر نداشتی /پرپر شدن قاسم / بدن ِ اربا ً اربای علی ِ اکبر  / گلوی بریده اصغر  / نه نمی توان نگفت که تو ، تاب ِ این گونه دیدن ِ برادر را نداشتی /نمی توان نگفت آن زمان که رخصت گرفتی از حسین ، انگاری از نو متولد شده و حیات جدید ستانده باشی / آری ! پدر تمام فضایل ... موعد حق رسیده بود / این سی و اندی سال را به پاس ِ چنین لحظه ای دوام آورده بودی در قفس دنیا / باید قربانی می شدی برای خون ِ خدا ...

 

رضاتر از تو در آن لحظه که بود ؟ / بی تاب تر از تو چه کسی ؟ / آری عباس تو آمدی تا در کربلا معنا شوی ! / خدا تو را برای چنین روزی کنار گذاشته بود / برای حسینـ َ ش ...

 

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

خلق می دانند که در بهداری قرب ِ ح س ی ن /// درد ها را بیشتر عباس مداوا می کند ...

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

 

                                     خصوصی نوشت : چند روز تا مُحـــــــرم مانده؟!..

 

 

          + همه حرفای دلـــ م که گفتنی نیست ... یه زمین خورده که حالش دیدنی نیست ...

              درد ِ من کرب و بلاست ... خوب شدنی نیست

 

       ++ ارثیه ِ مادر به سرم  هست نذر ِ غیرت ِ نگاهتان ... زهرا به عهدش وفا کرد ...

            می دانم روسیاهم اما آقای دلم،دریاب مرا ...

 

    +++ حاج سعید هرچه مدح خواند انگاری دلم جای ِ دیگری بود ... شور گرفته بود ...

             سقای ِ دشت کربلا ابوالفضل ...دستش ... دستم را میگیری علمدار ؟ زمین خورده ام ...

 

  ++++ به نام سرزمین عشق و احساس ... نگو دلـــ م ، بگو که بیت العباس ....

 

+++++ ح س ی ن سلطان عشق // عباس ساقی عشق // زینب شاعر عشق // . سجاد راوی عشق

             // کاروان عشق در راه است // و خود ِ عشق نیمه شعبان خواهد آمد // اعیاد شعبانیه مبارک ...

 

| ز. عین |


 

                                           هرچه شمارگان روزهای ماه ِ خدا بیشتر

                                                   و هلالـ ش لاغرتر می شود

                                          فاصله* ام را با ماه ِ نبی کمتر حس میکنـ م ...

 

*ـــ زمان ِ تقویمی را میگویـ م ، فاصله خودم که سالیان نوری ست  ـــ


 

 



گفتـ م : بی قرارم که شعبان برسه  ، دلم تنگ ِ  استشمام هوای ِ مناجات شعبانیه ست ...

گفت  : می دانستـ ی  _او _  هر شب ( شنیدی ؟؟ هر شب !! ) درمیان عاشقانه هایـ ش با یگانه محبوب

وقتی دست هایـ ش رو به آسمان بود

و برای گناه های نکرده اش استغفار میکرد

همانی را میخواند که تو  صبر میکنـ ی تا شعبان برسد

تا شاید قــــرار ِ این دل ِ ناماندگار را در آن بیابی ؟؟!!...

 

آن شب که کبـــــوتران سفر می کردند

افسوس دلــــ م قدرت پـــــرواز نداشت ...

 

­­­­___________________________________

نتیجه : ...

توضیح نوشت : _او _  ، عند ربهم یرزقون است ...

پــ .نـــ : مخاطب خاص دارد ... "خود"م را می گویم !!

 

سر ِ عاشق شدنـ م لطف طبیبانه توست /// ورنه عشق ِ تو کجا ، این دل ِ بیمار کجا ؟!..

 


 

 

      + دیگر خسته شده ام از ادعای عاشقی ... بسوزان مــ ــ ــ ــرا ...

    ++ «« مناجات «شعبانیه‏» را خواندید؟ بخوانید آقا!

          مناجات شعبانیه از مناجاتـ هایی هست

          که اگر انسان دنبالـ ش برود

          و فـــــکر در او بکند،

          انسان را به یک جایی می‏رساند ...

         همه ائمه هم به حسب روایت می‏خواندند »»

         ... امام .ره. میگوید ...

+++ روز  ِ آخـــــر ِ ماه ِ خدا ... یا مَنْ اَرْجُوهُ را بلند بلند میخوانم ... امید دارم به خیرش ...

 

 

| ز. عین |

        

« إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ إِذَا ذُکِرَ اللّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِیَتْ عَلَیْهِمْ آیَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِیمَاناً وَعَلَى رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ »

«انفــــال – 2 »

 

مــــؤمنان

تنها کسانى هستند که

هرگاه نام خــــــــــدا برده شود

"دلـــــ " هاشان ترســــــان میگردد

و هنگامى که

آیـــــات او بر آنـ ها خوانده مى‏شود،

" ایمانــ " شان فــــزونتر مى‏گردد

و تنها

 بر پروردگارشان توکـــــــل دارند

 

آیه نوشتــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ :

 

مؤمن

چقدر خوفـــــ ت بر رجا ء ـت غلبه کرده است ؟! ..

اصلا غلبه هم نه !

بین خوف و رجا بودنـ ت چقدر است ؟! ..

قربان ِ فضلــ ش بروم

اما از عدلـــ ش هم ، آگاهی ؟! ..

اطرافـ ت را نگاه کن

کم میبینی نشانه هایش را ،

برای بار دیگر به خاک افتادن ؟! ..

چقدر با دیدن آن ها باغ ایمانـ ت سر سبز تر شده است ؟! ..

اصلا ً اینها به کنار ...

خودت بگو

توکلــ ت را با چه میزانی بسنجم ، مــــؤمن؟! ..

 

 

_____________________________

 

پــ .نـــ : مخاطب خاص دارد ... "خود"م را می گویم !!

 

تا داده ام عنان توکــــل زدست خویش  ///  کارم  همیشه در گره استخاره هاست ...

 

 

 

 

         + غرض آن است آنقدر رشد کنیم که مشکلات انگیزه هایمان را نمیراند ...

       ++ می گویم بد شده ام ؟!... می گوید کمـــــــــــی...

            اما من که میدانــ م زیـــــادی ... من بنده ی ستارالعیوبم ...

    +++ دعا کنید روز به روز با کتابــــ ش بیشتر انس بگیرم ...

           درمانـــــ م را میان اعجاز کلمه هایش نهفته است ، میدانـــ م ...

 ++++ توکل معنایش قبول واگذاری است، یعنی متعهدشدن و قبول کردن ...

           چقـــــــدر گفتنـ ش راحت است : " توکلت علی الله "

 

 

| ز. عین |

دهلاویه کوچک بود اما بزرگش کردند و آزاد ...

دهلاویه برای همیشه آزاد شد اما به قیمت نبودن ِ بسیاری ... همچون چـــــــمران

چـــــمران برگرد و ما را آزاد کن از هر آنچه غـــــــیر او ...

یاد بده شمع باشیم

قول میدهیم پروانه بودن را اگر تو استادمان باشی زود فرا گیریم

چمران میدانی شده ای استاد بی بدیل عاشقانه هایم با خدا ؟!..

 

 


«مِنَ المُومِنینَ رِجالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُو اللهَ عَلَیهِ فَمِنهُم مَن قَضَی نَحبَهُ وَ مِنهُم مَن یَنتَظِرُ وَما بَدَّلُوا تَبدیلاً» (احزاب/23)

(از بین مؤمنان مردانی هستند که راست گفتند آن چیزی را که بر آن با خدای تعالی عهد بسته بودند [که آن ثبات قدم بر قتال و مقاتله برای رضای خدای متعال است]، پس از بین ایشان کسی بود که به نذر خود وفا کرد [به این که مقاتله کند تا شهید شود] و از بین ایشان کسی هست که انتظار می کشد [تا شهید شود] و تغییر ندادند عهد خود را [بلکه به آن وفا نمودند.])


سی و یکم خرداد سال 1360 همان روزی بود که مصطفی چمران با روحی سبکبال و آرام با کفنی گلگون که همان لباس رزمش بود به ندای ارجعی الی ربک راضیة مرضیة پروردگارش لبیک گفت . همان شهیدی که شاید به جرئت بتوان گفت جمع اضداد بود ، انسانی با ابعاد به کمال رسیده متعددی که ، هر فردی با توجه به ظرفیت خودش متمایل به یکی از ابعاد وجودی او شده بود .

چگونه می توان او را شناخت که در روزهای سخت جنگ ِ میان حق و باطل به سختی آهن بود

و در شب های تنهایی و میان تجهد های عاشقانه اش در مقابل یگانه محبوبش به لطافت اشک می شد .

چگونه می توان او را شناخت که در مهربانی پدرگونه اش برای یتیمان بی مثال است و غضبش برای کافران بسیار خوف انگیز ...

چگونه می توان او را شناخت که عارفانه ها و عاشقانه هایش هنوز که هنوز است رشک خیلی از ما به ظاهر عاشقان شهادت را بر می انگیزد و سختست بفهمیم که چگونه چمران شهید شد در راه تنها محبوبش قبل از آنکه به شهادت برسد . . .

سخت است نوشتن از فردی که مرد ِ عمل بود نه مرد سخن ...

نمیتوان آن طور که بود توصیف کرد کسی را که مالک اشتر جبهه های جنوب لبنان بود و حمزه کربلای ایران ،  از کسی که نمونه کامل انسانی بود کسی که به راستی شاگرد مکتب مولامان علی (ع) بود.

حتی اگر بخواهیم قبول کنیم که به این درک رسیده ایم که چون اویی را بشناسیم باز هم نمیتوانیم چون همان خدایی که بی تابی و بی قراری او را در قفس تن تاب نیاورد و او را به نزد خود خواند زودتر این دعای او را به حقیقت رسانده است که گفته بود:


“خوش دارم هیچ کس مرا نشناسد. هیچ کس از غمها و دردهایم آگاهی نداشته باشد. هیچ کس راز و نیازهای شبانه ام را نفهمد. هیچ کس اشک های سوزانم را در نیمه های شب نبیند. هیچ کس به من محبت نکند. هیچ کس به من توجه ننماید جز خدا کسی را نداشته باشم. جز خدا با کسی راز و نیاز نکنم جز خدا انسی نداشته باشم وجز خدا به کسی پناه نبرم.”

 

چمران دعا کن برایمان که ماهم پروانه بودن را یاد بگیریم ...

سالروز پـــــــروازت مبارک ...

 

| ز. عین |

 

وقتی دختــــر باشی و بچهِ آخــــر

آن وقت دنیای پــــــدرانه ِ دختـــــرانه تو را فقط کسانی می فهمند که

دختــــر باشند و بچه آخــــــر

و لذت شنیدن ِ « زهـــــرا ِ بابا » را فقط کسانی می فهمند که

دختــــــر باشند و بچه ِ آخـــــر و زهــــــرا !...

  

 

کافی ست مُعــَــلــَّـقْ باشی

میان ِ خواستن و نخواستنـَـ ت

« خواستن » ی از سر  ِ دل

و « نخواستن » ی از سر  ِ  عقل

آن وقت است که میآید با تمام مهــــر  ِ پـــدری اش ، با تمام صــلابت مــــردانه اش در مقابلـ ت می نشیند

و به جنــــگ درونیــ ت پایان می دهد

شاید همه حرف هایش را این روزها از خیلی ها شنیده باشی

ولی فقط گفتن اوست که دلــــ ت را قــرص میکند

وقتی در چشـــم هایش بار دیگر میخوانی که جز خوشبختی ِ تـــو چیز دیگری نمیخواهد  

وقتی همه حــــرف هایش مثل همیشه برایت ســــکینه ِ دل به همراه میآورد

دوست داری که بازهم برایــ ت بگوید از همه آنچه که ، برایــ ت از زبان او دلنشـــین است

آن وقت است که وقتی حـــرف هایش تمام می شود میبینی انگار هیچ وقت مُعــَــلــَّـقْ نبوده ای بین عقل و دلت

آن وقت است که میخواهی تمام این غـــــرور لعـــنتی ات را پرت کنی کناری

و مثل زهـــــرا کوچولو به بغلـ ش بروی

دست به گردنـ ش بندازی و بوسه بارانـ ش کنی

مثل آن قبل تر ها که بازوی بابا بالشت زیر سرت میشد

و تو مست از گرمای مهرش و اطمینان از حضورش به خواب میرفتی

 

***

 

باید دوباره سجاده ام را پهن کنم و سجده کنم برای شکرت

به خاطر پدر و مادری این چنین یگانه

بگذار بازهم قرارمان را با هم مرور کنیم

من را زودتر ببر

سایشان را بر سرم مستدام بدار

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

بابای من

ته تغاریت این روزها عاشقانه تر دوستت دارد

ببخش که نگرانت میکنم

ببخش که خوب فرزندی نیستم برایت 

روز  ِ میلاد مولامان علی بهانه شده است برای قدر دانی از شما

روزت مبارک !...

 

 

 

| ز. عین |

 

بعضی مــــــاه ها هلالـــــــ شان هم

مثل ِ قرص کاملـــــ شان

بعضی مثل مــــــن را

به جـــــــــنون می کشند

اصلا ً بعضی مـــــــاه ها می آیند

که دلــــــــ ت را ببرند

خوش آمدی مــــــاه ِ خـــــــدا

 

 

 

***

+خدا ماهت هم آمد تلنگری به دلمان عطا فرمــــا ...

++با الهام از هلال طهورا ...

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حضرت فرمود :

بنویس

ِبسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ

بگو در هر روز از رجب در صبح و شام و در عقب نمازهاى روز و شب :

یا مَنْ اَرْجُوهُ لِکُلِّ خَیْرٍ وَآمَنُ سَخَطَهُ

عِنْدَ کُلِّ شَرٍّ یا مَنْ یُعْطِى الْکَثیرَ بِالْقَلیلِ یا مَنْ یُعْطى مَنْ سَئَلَهُ یا

مَنْ یُعْطى مَنْ لَمْ یَسْئَلْهُ وَمَنْ لَمْ یَعْرِفْهُ تَحَنُّناً مِنْهُ وَرَحْمَةً اَعْطِنى

بِمَسْئَلَتى اِیّاکَ جَمیعَ خَیْرِ الدُّنْیا وَجَمیعَ خَیْرِ الاْخِرَةِ وَاصْرِفْ عَنّى

بِمَسْئَلَتى اِیّاکَ جَمیعَ شَرِّ الدُّنْیا وَشَرِّ الاْخِرَةِ فَاِنَّهُ غَیْرُ مَنْقُوصٍ ما

اَعْطَیْتَ وَزِدْنى مِنْ فَضْلِکَ یا کَریمُ

یا ذَاالْجَلالِ وَالاِْکْرامِ یا ذَاالنَّعْماَّءِ

وَالْجُودِ یا ذَاالْمَنِّ وَالطَّوْلِ حَرِّمْ شَیْبَتى عَلَى النّارِ

 

 

| ز. عین |

 

از کتاب های درسی آن سال ها یادم هست ، امام امیدش به ما دبستانی ها بود

حالا بزرگ شده ایم

می گویم : اماما ، از امیدت راضی هستی ؟!..

 

 

ـــــــــــــــــــــــــــــ

 

فکر میکنم شش ، یا هفت ساله بودم یا شاید هم کوچکتر . یک روز عصر تنها بودم و حوصله ام هم سر رفته بود . . . نه کسی بود باهاش بازی کنم و نه حوصله تنها بازی کردن رو داشتم . . . رفتم سراغ تلویزیون . . . نه اینم چیزی نداشت . . . یکی از نوار های VHS  کارتون رو گذاشتم تو دستگاه و نشستم که ببینمش . . . نه هنوزم یه جای کار ایراد داشت . . . هیچ کدوم از کارتون ها اینجوری شروع نمیشن . . .

تصویر یه جمعیت سیاه پوش رو نشون میداد که مثل پدر مرده ها میزدن تو سرشون . . . گریه میکردن . . . زن ، مرد ، بزرگ و کوچیک . . . فهمیدم که اشتباهی فیلم روز تشییع جنازه مطهر امام را گذاشتم . . . اما دیگه دلم مجالی بهم نمیداد که فیلم رو قطع کنم . . . فرض کن دختر بچه ای کوچک که نه برگشت امام را به کشور دیده است و نه حتی در زمان حیاتش بوده حالا لحظات رفتنش را دارد این چنین می بیند . . . مثل عزیز از دست داده ها گریه میکردم . . . مثل اینکه روز فوت عزیزت نذارند تو بروی و حالا تصاویرش رو برات گذاشته باشند . . . همان بزرگ مرد مهربان که قاب عکسش با آن لبخند دلنشینش همیشه مهمان خانه مان بود . . . همان فرشته ای که باعث رفتن دیو شده بود . . .همان بزرگ مردی که بابا زیاد ازشون برام میگفت . . . همان بزرگ مردی که شاید برای سن و سال آن روزهایم درک این واقعیت که چه تحول معنوی بزرگی را در کشور به وجود آورده است سخت بود اما میدانستم پدر تمام مردم  بود . . . برای همین هایی که این چنین میکردند . . . حتی تر برای منی که ندیده بودمش و حالا داشتم رفتنش را اشک میریختم . . .

حالا بزرگ شده ام . . . اینقدر که بفهمم امام که بود و چه کرد . . . اینقدر که میدانم باید خیلی تلاش کنم تا به عنوان فرزند کوچکی از این ملت و سرباز کوچکی برای امام ... در راه تحقق آرمان هایش قدم بردارم

حالا بزرگ شده ام . . . اینقدر که میفهمم . . . گرچه امام رو ندیده ام . . . اما خدارو شکر میکنم برای بودن رهبرم ، سید علی . . . دلتنگیم را برای روزهای نبوده ام در محضر امام ... در کلام حضرت آقا رفع میکنم . . .  در لبیک گفتن به آنچه فرزند خلفش می گوید . . .

ـــــــــــــــــــــــــــــ

 

+ رادیو نوشت : بسم الله الرحمن الرحیم // انا لله و انا اله راجعون // روح خدا به خدا پیوست ...

++ دعا نوشت : به امید آمدن صاحب اصلی انقلابی که امام  خمینی (ره) بنیانگذارش بوده و هست . . .

                         دعا برای سلامتی رهبر عزیزمان تا آمدن منتقم حضرت مادر  . . .

 

 +++ بی ربط نوشت : یکی از تفریحات مورد علاقه ام در حرم امام در زمان طفولیت این بود که از آن سطح شیبدار سُــــــر بخورم.... و دیگری هم سکه چرخاندن بر روی سنگ های لیز و خنک حرم ... همان کاری که حسرت میخوردم چقدر برادر 5سال بزرگترم بهتر از من بلد است . . .سکه اش را که میچرخاند تا مدت ها می شد نگاهش کرد ... کجایی معصومیت ِ از دست رفته ؟؟ ...

 

++++ خاطره نوشت : با دبستان مارا برده بودند حرم امام ... از همان ابتدای ورود خیلی مرتب و به صف آرام و با تمانینه می آمدیم جلو و شعر " کجایید ای شهیدان خدایی " را میخواندیم ... همه حواسم را جمع کرده بودم که یک وقت اشتباهی نکنم میدانستم امیدت به ما دبستانی هاست ...

 

 ««اللهم عجل لولیک الفرج والعافیه و النصر و اجعلنا من خیر انصاره و اعوانه و شیعته والمستشهدین بین یدیه»»

 «« اللهم احفظ سیدنا و مولانا و قاعدنا سید علی الحسینی الخامنه ای »»

 

*****

 

زنده تر از تو کسی نیست چرا گریه کنیم ؟

مرگمان باد و مباد آن که تو را گریه کنیم

هفت پشت عطش از نام زلالت لرزید

ما که باشیم که در سوگ شما گریه کنیم ؟

رفتنت عیت آمدنت بود ، ببخش

شب میلاد تو تلخ است که ما گریه کنیم

ما به جسم شهدا گریه نکردیم ، مگر

می توانیم به جان شهدا گریه کنیم ؟

گوش جان باز به فتوای تو داریم ، بگو

با چنین حال بمیریم و یا گریه کنیم ؟

ای تو با لهجه خورشید سراینده ما

ما تو را با چه زبانی به خدا گریه کنیم ؟

آسمانا ! همه ابریم گریه خورده به هم

سر به دامان کدام عقده گشا گریه کنیم ؟

باغبانا ! از تو و چشم تو آموخته ایم

که به جان باغچه ها گریه کنیم

 

(محمد علی بهمنی)

 

| ز. عین |

 

به سبب امانت داری در بین مردم

ملقب به « محمد ِ امین » شده بود ...

 

***

 

این روزها امینی می خواهم

تا درد هایم را به دست هایش بسپارم

و یک دل ِ سیر در آغوشش گریه کنم

 

***

 

آقاجان شنیده ام  شبیه ترین ِ مردمی به پیامبر رحمتمان ...

امینم می شوی؟!  ...

 

 

ای کاش که یک دانه تسبیح تو بودم

 

تا دست کشی بر سر سودا زده من

 

  ـــــــــــــــــــــــــ

 

«« اللهم عجل لولیک الفرج والعافیه و النصر و اجعلنا من خیر انصاره و اعوانه و شیعته والمستشهدین بین یدیه »»

 

| ز. عین |

 

پیش نویس : تهمت عاشقی در کودکی هم برایم دلنشین بود حالا که بیست و یک ساله ام !..


می شنوم که میگویند

««  این بچه چش شده

حتما یه دردی داره که وقت و بی وقت گریه می کنه

یکی باهاش حرف بزنه

شاید دردش رو بفهمه 

درمونی شاید داشته باشه  »»

***

آقــــــــــا جان

اینها نمیهمند

هرچه میگویم که مبــــتلای شما شده ام

 

باورشان نمی شود

هرچه میگویم درمانی ندارم تا موســـــم آمـــــدنت

 

این بار اگر سوال کردند از دردم

میگویم دعـــــا کنید درمــــــانم بیاید ...

 

 

 


اللهم عجل لولیک الفرج و العافیت و النصر و جعلنا من خیر اعوانه و انصاره و المستشهدین بین یدیه

تقاضا نوشت : اگر برای آمدنش دعا کنید ، انگاری حمد شفا خوانده اید بر این دل ِ بی قرار ...

 

اعتراف نوشت : از آن دلنوشته هاییست که - خط تیره-  را تا در ِ تخته شدن می برد  .... (چرایش را اینجا بخوانید)

 

| ز. عین |

 

مامان اومد تو اتاقم ، خواستم صدای مداحی رو کم کنم .

گفت : بذار باشه ، دلم خیلی گرفته ...

دوباره که برگشتم تو اتاق صورتشو نمی دیدم اما شونه هاش می لرزید

خواستم برم جلو سرمو بذارم رو پاش و یه دل ِ سیر باهاش گریه کنم اما نرفتم ...

بغض داشت خفم میکرد

صبر کردم ، آروم که شد رفتم پایین پاش نشستم

هنوز چشمای پر از دلتنگیش خیس بود و رد اشک رو صورتش معلوم

-         قربون ِ دلت برم ، آروم شدی ؟

یه قطره اشک دیگه ...

اشکشو بوسیدم ، دستشو هم ...

داشتم دق میکردم اما نمیتونستم جلوش گریه کنم

آخه ماها تحمل دیدن اشک مادرامونم نداریم

بعد توکوچه جونمونو میارن رو لبمون

تو کوچه آتیشمون میزنن

گفتم آتـــیـــش...

راستی در ســـــوخته دیدی؟؟

انگار خیلی خوب سرجاش بند نمیشه

میگن سیـــلی ...

راستی تاحالا کسی زده تو صورتت ؟؟

من که نه ... آخه من دخترم

دختر رو پیامبر گفته است دری ست از درهای بهشت

حالا اینها فکر کرده اند باید هر دری را بزنند ...

میگن صورت نیلی

تا حالا شده از محرمات رو بگیری ؟؟

میگن ضربه مسمار

شده درد داشته باشی اما به خاطر دل ِ عزیزت آه نکشی  ؟؟؟

میگن چادر خاکی ...

راستی محسن ابن علی چند ماهش بود ؟؟؟

وااااااای مــــــــــــادر ...


حاج منصـــور نوشت : انشاالله که دروغ ِ ...

 

 

 

قدری زخاک ِ چادر زهـــــــــــــرا به دل نشست

اذنم بده صدا بزنم وای مـــــــــــادرم  مادرم  مادرم

 

 

| ز. عین |

 

 

پیامک رو خوندم 

« سال تحویل ، بی خبر ، زائرپیکر بی سر و گمنام شهید برونسی بودیم تو معراج...» 

پرت تر از موضوع بودم که بفهمم چی شده....

دوباره خوندم 

« سال تحویل ، بی خبر ، زائرپیکر بی سر و گمنام شهید برونسی بودیم تو معراج...» 

سال تحویل؟!..

معراج الشهدا؟!..

شهدای گمنام؟!..

شهید برونسی؟!..

وااااااای مادر ........

این بار آه از نهادم بلند شد

و نگاه های متعجب اطرافیانم

الکن شد زبانم یه لحظه برای اینکه بگم چی شده

فقط حال و هوای شب تحویل سال و معراج الشهدا دوباره اومد سراغم

در نگاه چهارم از سفرنامه ام (+)

گفته بودم شاید ،شایــــــــــد مادر اومده باشه استقبالتون

اما امروز میگم ، مگه میشه حضرتِ مـــــــــادر برای عبدالحسین ِ بی سرش نیومده باشه !!..

 


پ.ن : گفتم چه بوی عطر یاســـــــــی میادا ..

عبد ِحسین ِ زهرا ....تو همان غزل بودی  قطعه ...قطعه ... و بی سر...

عکس را که میبینی ؟؟ نوشته عملیات بدر

همان عملیاتی که گفت اگر شهید نشد باید به مسلمانیش شک کرد

شاید خود بی سرش باشد ...

 

| ز. عین |

 

ام ابیها

اگر این روزها پدر هم بود

یتیم می شد  ...

 

*** 

پدر نوشت : لو کان الحُسن شخصاً لکانت فاطمة ...

بغض نوشت : مگر نگفته بود :  قل لا أسألکم علیه أجراً إلا المودّة فی القربی ...

چه کردید با پاره ی تنش ؟؟

 

| ز. عین |

 

مگر برای ریحانه النبی

چه اتفاقی در کوچه افتاد

که قریب 1400 سال بعد

او پشت لباس خاکی اش نوشت

 «  میروم تا انتقام سیلی زهرا را بگیرم ... »

 

 

***

درد نوشت :آسمان است درکوچه زمینش نزنید ...

سرسلامتی : آجرک الله فی مصیبت امک یا صاحب الزمان

پ . ن :

... در ساحل عزای تو پهلو گرفته ایم

سنگین به موج های بلا سینه می زنیم

از کوچه ها مپرس چه بر چشم ما گذشت

از شعله ها بپرس چرا سینه می زنیم...

 

| ز. عین |

 

اینجا همه هر لحظه می‌پرسند:

حالت چطور است؟

اما کسی یک بار از من نپرسید : بالت . . .


(قیصر امین پور)

***

راست میگوید

همه میپرسند حالت !!

دریغ از تنها یک نفر که بپرسد بـالت !!

بدون بال هم مگر می شود مهیای دیدار شد  ؟؟

دل تنگم ، میفهمی؟؟

دل تنگـــــــــ . . .

دل گیرم از این سیاره ی رنـــــج

دوباره هوای ِ یــــــــار  به سرم زده است ....

لعنت به این بلاد غریب ...

هوای ِ دیــــار ِ حبیب کرده ام ...

***

پ .ن :

به یاد ِ یار و دیار آنچُنان بگریم زار
که از جهان ره و رسم سفر براندازم
من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب
مـُهـَیـْمـِنـا !  به رفیقان خود رسان بازم ...

خصوصی نوشت : شمارش معکوس ...

 

 

| ز. عین |

ده نگاه  از زمین به آسمان

جا گذاشته ام ، تسبیحـــــم را در شلمچه ، دلـــــــــم را در شرهانی . . .

]بدون عکــــــــــــس[

عکس میخواهی ، چشمانم را بنگر ، دریچه ی دلم است با حافظه ای نامحدود

28/12/89

نگاه ِ اول : قبر های خــــــــــالی

نیمه شب / دوکوهه/ حسینه گردان تخریب

قصد کردیم بریم جایی که آسمونی ها عاشقانه هاشونو به یار میگفتن

یه جاده ای بود که تهش به جای معلومی میرسید «حسینیه ی بچه های گردان تخریب»

شب بود ، اما با خوش رقصی های ماه تو آسمون ، کل دشت روشن شده بود

اونقدر روشن که ترسیدم نکنه سیاهی دل ِ منو رو کنه . . .

پا که گذاشتم تو حسینه ، یه لحظه نتونستم برم جلو !

مسافرهای این حسینیه کیا بودن ؟؟ من کجا ؟؟ اونا کجا ؟؟

رو انگشت های پام هم بایستم قدم به هیچ کدومشون نمیرسه .  . .

تنها نور فانوس بود و صدای هق هق گریه ...

حالا این صدای همسفرای خودم بود یا ...

زانوهام تحمل نکرد حجم حضور ِ میزبان ها رو

شکست ... نشستم ... سکوت و حضور رو توام احساس کردم

یه بار دیگه شکستم . . . این بار بغض بود

 توراهی سفرم بود و هنوز خرجش نکرده بودم

یه پیامک اومد برام

بیا جلو // زیارت عاشورا // قبرای خالی

بی هیچ توضیح بیشتری !!

توضیحات بیشترش با من !!

رفتم . . . قرص ماه کل دشت رو روشن کرده بود . . .

ارض اونجا سراسر عرش بود

صوت دلنشینی از زیارت عاشورا

قبرای خالی

صدای گریه و مناجات

یه عده عاشق که . . .

اعتراف نوشت : اشتباه کردم ، توضیح بیشتر نداشت !!

تو فقط بخوان : بیا جلو // زیارت عاشورا //  قبرهای خالی ...

برای باران : آن شب دست در دست باران زیر نور مهتاب تا حوالی ِ خدا رفتم

***

29/12/89

  نگاه ِ دوم : دلت را بردار و تا کربلا یک نفس بدو ...

صبح / یادمان فتح المبین

راوی داشت حرف میزد

پراکنده نشسته بودیم ، صدا واضح نمیرسید

گفت : (( یاعلی بگید بیاید جلو ، به تعداد قدم هایی که برمیداری انشاالله بری کربلا ))

بلند شدم

میخواستم بـــــــــدوم . . . تا خود ِ کربلا

***

29/12/89

نگاه ِ سوم : پروانه ، پــــَـــر کشید و رفت ...

حوالی عصر / هویزه

دفعه اولی که اومده بودم هویزه

تا برسم به گلزار شهدای هویزه داشتم براشون فاتحه میخوندم

نیتم این بود که برم سر مزار شهید علم الهدی

رفتم ، ولی خیلی شلوغ بود

حرفام زیاد بود و باید تنهایی با یکی در میونشون میذاشتم

یه جایی همون جاها نشستم

چشمم به اسم سنگ مزار شهید افتاد « شهید پـــــــــــــــروانه »

خیلی باهش درد و دل کردم ، خیلی

گذشت تا این سفر

نزدیک عید و شلوغ تر از دفعه قبل که هویزه بودم

دوباره خلوت خوب میخواستم

راه ِ جلوتر رفتن نبود

همونجایی که بودم نشستم

خودش بود « شهید پروانه »

تقاضا نوشت : پروانه ، بال هایت را قرض میدهی ؟!..

***

نگاه ِ چهارم : احسن الحالی بهتر از این نیافتم ! ...

لحظه تحویل سال / پاسگاه محمودوند / معراج الشهدای اهواز

میزبانان : 12 شهید گمنام - تازه تفحص شده

اومده بودیم معراج الشهدا

تو دلم طوفان بود

هنوز میزبانامون نرسیده بودن

توسل خوندیم دوباره کمک خواستیم از راه بران حقیقیمون

صدای همهمه از قسمت برادرا اومد

اومده بودن فرزندای این خاک

کی گوسفند قربونی میکنه ؟؟؟

کی داره اسفند دود میکنه ؟؟

آخ بمیرم برا مادرت ...

چقدر لاغر شدی ! ..

چقدر چشم انتظارت بود

خوب کاری کردی اومدی

بوی گل یاس میاد ، شاید مادر اومده استقبالتون ...

قابی شده است بر دلم آن مکان و زمان

خوب گفت همسفرم دوست داشتم کسی نرود ، کسی نیاید ، بادی نوزد ، صدای اضافه ای نباشد

من باشم این تصویر که حرفا برای گفتن دارد ...

خصوصی نوشت :

شهدا میدونم برای این بزم عاشقونتون خوبارو دعوت کرده بودید

اما میدونم من فقط به رسم مهمون نوازیتون اونجا بودم

به حق که چه خوب میزبانایی هستین ...

***

1/1/90

نگاه ِ پنجم : گویند اروند یعنی وحشی ... غرقش شدم !

ظهر / اروند کنار

راوی حرف میزنه . . . بچه ها گوش میدن

راوی حرف میزنه . . . من گوش میدم

راوی حرف میزنه . . . دیگه گوش نمیدم ، اروند رو نگاه میکنم اونقدر که حس می کنم توش غرق شدم . . .

من حرف میزنم . . . اروند گوش میده

چی میشد شب عملیات آروم میگرفتی ؟!..

درست مثل امروز که آرومی ، جوری که انگار نه انگار  یه روزی اونقدر حقیر شده بودی که مردای خدا تو رو رد کردند و رفتند رسیدند آسمون . . .

آرومی اما میدونم تو دلت پر از حماسه است

آرومی اما میدونم سنگر مزار خیلی از کسانی هستی که دنبالشون برای گرفتن نشونی تا اینجا اومدم

به رسم همیشه سنگی بر میدارم تا صدا کنم آن هایی رو که در اعماقت پنهونشون کردی

سنگ رو آب نمیمونه .... غرق میشه ... غرق میشم ؛ غرق ِ اروند

دیگه حرف نمیزنم فقط نگاهش میکنم

یه قسمت از زیارت شهدا همش تو ذهنمه

 « فیالیتنی کنت معکم »

به اروند نگاه میکنم ، به خودم ، یالیتنی کنت معکم ، من ؟! اروند ؟! . .

***

نگاه ِ ششم : هوا مملو از بوی سیب سرخ است و عطر گل یاس ...

غروب / شلمچه / نماز مغرب

اینجا شلمچه است . . . باد از کدامین سمت بوی سیب سرخ می آورد ؟! ..

اینجا شلمچه است . . . رنگ آسمان به سرخی میزند . . . چشمانم را به جنون میکشد این غروب . . . به راستی این تصویر زیارتگاه چندتن از آسمانیان بوده است ؟!..

اینجا شلمچه است . . . چشمانم را میبندم ، دستانم در حصار هایی قفل شده است ، اما دلم ضریح ارباب را دخیل بسته . . .

اینجا شلمچه است . . . پیشانی بر خاک گذاشته ام . . . سجده گاهم داغ می شود . . . چرا این خاک بوی گل یاس می دهد ؟!..

اینجا شلمچه است . . . چادرم خاکی شده است . . . چرا دلم بهانه ی مادر را میگیرد ! ..

اینجا شلمچه است . . . به راستی جای کسانی که شلمچه را به آسمان بردند خالی ست . . .

از سر دلتنگی نوشت :

دوباره تنگ شد این دل ولی برای خودم

برای گریه های یکریز و های های خودم

خودم نیم که خودم در شلمچه جاماندست

دوباره کاش بیفتم به دست و پای خودم . . .

***

 2/1/90

 نگاه ِ هفتم : سفر به چزابه

حوالی ظهر / چزابه

چزابه معبریست به آسمان بین هور و رملستان

تا چشم کار میکند ، نی است و نیزار

چقدر پرستوی مهاجر که از این نیزار ها به آسمان پرکشیدند ...

***

نگاه ِ هشتم : بچه های گردان حنظله سیراب شدند ! ما را دریابید ...

ظهر / فکه / رمل های داغ / نماز ظهر / عطش ... (بازم کلیدواژه بدم ؟)

در یادداشت های باقی مانده از یکی از شهیدان گردان حنظله آمده است:

« امروز روز پنجم است که در محاصره هستیم. آب را جیره بندی کرده ایم. نان را جیره بندی کرده ایم. عطش همه را هلاک کرده، همه را جز شهدا، که حالا کنار هم در انتهای کانال خوابیده اند. دیگر شهدا تشنه نیستند. فدای لب تشنه ات پسر فاطمه(س) »

به راستی کربلایی ست

مقتل اسماعیل های خمینی که در فکه قربانی شدند ، جان دادند ، اما سر تسلیم فرود نیاوردند ...

اذن ورودش را « عطش » نامیده اند

اینجا مشهد ِ جوان هاییست که علی اکبرگونه و با لبان تشنه به دیدار یار شتافتند

شهدای فکه دیگر تشنه نیستند ، آنان سیراب ِ شراب طهوری شده اند به دست اربابمان حسین . . .

خورشید به وسط آسمان آمده وقت نماز است

به جماعت به پا میخیزیم

مقتل ، نماز عشق ، عطش ... خدایا یادآور چیست چرا به یاد نمی آورم !!

صدای آوینی را میشنوم :

یاران شتاب کنید، قافله در راه است

می گویند گنهکاران را نمی پذیرند

آری! گناهکاران را در این قافله راهی نیست

اما پشیمانان را می پذیرند

ای دل! تو چه می کنی؟

می مانی یا می روی؟

داد از آن اختیار که تورا از حسین(ع) جدا کند...

به یاد میاورم 

کربلا زمینیست به وسعت عالم

و عاشورا زمانیست برای امتحان تمام عالمیان ...

***

نگاه ِ نهم :-بی نصیب ماندیم از نگاهشان-

1-     طلائیه و سه نقطه ی بی پایان

بی سیم رو بده من  

همت همت ....

میشنوی صدامونو ؟؟!! ...

حاجی مارو راه ندادن طلائیه  ...

حاج همت همه بچه ها پشت خط موندن

چندتا اتوبوس دلسوخته داریم چیکارشون کنیم ؟؟

ماها همه همت ِ شهرمون رو از شرق میریم غرب شایدم از شمال به جنوب

اما به خدا خروجی ِ«  سه راه شهادت »  نداره !!..

حاجی اینجا نقل و نبات میریزن سرمون

حاج همت اعتقاداتمونو نشونه گرفتن

شلیک مستقیم میکنند به ایمانمون

انبار مهماتمون رو قراره پر بصیرت کنیم

به ماها میگن افسر جنگ نرم

شنیدی حاجی؟؟

خیلی پرمسئولیته همه جا میدون ِ مینه

پاتو کج بذاری یهو ممکنه همه پلای پشت سرت خراب شه

رمز همه عملیات هامون ... یامهدی ست ...

قلممون اگه از راهی که تو براش سر داده باشی بنویسه

برا دشمن مثل بمب اتم میمونه

حجابمون اگه اونی باشه که شماها برا حفظش جنگیدید میشه خار تو چشمشون

حاجی هنوز صدام میاد ؟..

حاجی تنهامون نذار

بیا دستمونو بگیر ...

مثل اینکه قطع شد

چقدر حرف داشتم ....

***

2- دهلاویه کوچک بود اما بزرگش کردند و آزاد ...

دهلاویه برای همیشه آزاد شد اما به قیمت نبودن ِ بسیاری ... همچون چمران

چمران برگرد و ما را آزاد کن از هر آنچه غیر او ...

یاد بده شمع باشیم ، قول میدهیم پروانه بودن را اگر تو استادمان باشی زود فرا گیریم

چمران میدانی شده ای استاد بی بدیل عاشقانه هایم با خدا ؟؟

***

برداشت دهم:و در شرهانی مُحرم ِ عشق شدیم ...

شرهانی / قتلگاه / وداع

وقتی زمان ، زمان ِ وداع باشد و مکان ، شرهـــــــــــانی  . . . دیگر داغی میشود بر دل

راستش را بخواهی

کلمات همراهیم نمیکنند برای ابراز آنچه بر دلم گذشت در شرهانی

فهمیدم چرا صداهای گریه از بقیه زیارتگاه هایی که بودیم جگرسوز تر است ...

غریب بود غریب ...

نگاهم به آسمان بود

دست بر خاک گذاشتم ، عهد بستم

چقدر این خاک به افلاک نزدیک است

ریه هایم میخواد ببلعد تمام هوای آنجا را

دلم . . . دلم . . . نه دلی نمانده است

جویای حالش هستید به شرهانی مشرف شوید !!!

اعتراف نوشت : دلـــــــــم را ، جایی حوالی ِ مشهدت ، جا گذاشته ام ای شهید !..

***

از ته دل نوشت :

السلام علیکم یا اولیاء الله و احبائه

السلام علیکم یا اصفیاء الله و اودائه

السلام علیکم یا انصار دین الله

السلام علیکم یا انصار رسول الله

السلام علیکم یا انصار امیر المومنین

السلام علیکم یا انصار فاطمه الزهرا سیده نساء العالمین

السلام علیکم یا انصار ابی محمد الحسن بن علی الزکی الناصح الامین

السلام علیکم یا انصار ابی عبدالله بابی انتم و امی

طبتم و طابت الارض التی فیها دفنتم و فزتم فوزا عظیما

فیالیتنی کنت معکم فافوز معکم


شرمندمون کردن راهیان نوری ها ....(+)

 

| ز. عین |

 

 

گوش کن!

صدایی می آید که نمی شنوی ...

شاید می بینی ، می گذری و توجهی نمی کنی !!

شاید گرفتاری !

همچون پرنده ای که در تارهای عنکبوت دنیا گیر افتاده است

و پرواز را به فراموشی سپرده ای

و به همین راحتی از غوطه ور شدن در زلال نور جا مانده ای

و آسمان را جز به نگاهی از زمین به یاد نمی آوری....

می بینی ، هنوز هم کشش ها پابرجاست

اما کوشش های عقیم مانده ی  دل رخصت لبیک گویی به ندایی آسمانی را از دست می دهد !!!

اندکی درنگ کن...

چرا از قافله ابرار جا مانده ای ؟؟؟

هنوز دعوت نامه ات دست نخورده باقی مانده است

پس برخیز و این فرصت شکوهمند را از دست نده

تا با جاودانان همسفره شوی

تا بدانی او چگونه آسمانی شد و چرا تو هنوز که هنوز است پاهایت در گل و لای آرزوهای دور و دراز دنیا گرفتار است ...

تا بدانی هنوز دیر نشده . . .

تا بدانی . . . تا بدانی . . .

نه !! من را به تو و او و ایشان چه کار ؟؟

شما چمدان هایتان را هم بسته اید برای ملحق شدن به راهیان معرفت !

اما من ... با  این کوله بار پر از معصیت چه کنم ؟؟ با این همه قول های شکسته شده  ؟؟ با این توبه های از یاد رفته ... ؟؟

راستی چرا من آسمان را جز به نگاهی از زمین به یاد ندارم ؟؟

چه کرد آن جوان بیست ساله ای که نفس مطئنه ای شد و خطاب «فدخلی فی عبادی و ادخلی جنتی » یار قرار گرفت ؟؟

چه کردند که قبل از خیزش و تسلط بر دشمن بر نفسشان مسلط شدند و زنده تر از هم چون منی ، «عند ربهم یرزقون » اند ؟؟

مگر حاج حسین خرازی که بود که علمدار گونه دستش را داد و با یک دست صدایی ایجاد کرد که با گذشت این همه سال از ان روز ها پیامش را می شنوم ؟؟

مگر حاج ابراهیم همت که بود که بی سر بودن ِ خون خدارا در مقتل عشق تاب نیاورد ، و سرش را پیشکش کرد ؟؟

مگر ابراهیم هادی که بود که نخواست نشانی ازش بماند وقتی قبر مادر سادات بی نشان است ؟؟

آن بی نشانان چگونه تو را در قنوت و سجده شبانگاهشان خواندند که این چنین اجابتشان کردی ؟؟

***

این روزهای آخر سال که مهیای سفر به دیار پرستوهای مهاجر می شوم ، بسیار دلتنگـــــــــــــم .

قول هایی را که برای بهتر شدن در ابتدای سالی که گذشت به خود و خدا و امامم داده بودم جلوی چشم اشک بارم رژه می روند . . . و افسوس می خورم . . .

می خواهم تمام این دلتنگی را با خود به سرزمین شما بیاورم .

شانه هایم دیگر تحمل بار سنگین ِ تعهد های شکسته شده را ندارد .

می خواهم دستم را بر روی خاکی که شما از آن به سمت ملکوت بال گشودید ، بگذارم و شما را شفیع قرار دهم.

می دانم برادرانه دست گیری ام میکنید

می خواهم خود را برای یکسال به ضمانت خون شما بیمه کنم

فقط یک خواهش ازتان دارم ، می شود رسم پرواز را به من نیز بیاموزید ؟؟

***

 

پ.ن: ببخشید اگر طولانی شد ، دلم پر درد تر از اینها بود و اگر قلم رام دست هایم نشده بود ، دل مجالی برای توقف بهش نمیداد . حلال کنید راهی سرزمین نورم ، قطعه ای از بهشت وعده داده شده .

زهرا نوشت : درد بسیار است و به دنبال دواییم هنوز .

برای امامم : امسال هم دعای فرج بی جواب ماند ، آقا دعا کنید برایمان که حضورتان را آنچنان درک کنیم ، تا با ظهورتان زیر بیرق شما به دیدار یار نائل شویم .

برای دوستان : امیدوارم سال نود سال فرج و گشایش همه ی مومنین و مومنات باشه و چشممون به جمال حضرت ولی عصر ارواحنا فدا روشن بشود و زمین ِ تشنه عدالت ، سیراب آن عدل وعده داده شده ی حکومت  مهدوی بشود . سال خوبی رو براتون آرزو میکنم .التماس دعای فرج.

 

 

 

| ز. عین |

 

 

با قطرات اشکت وضویی ساز و همراه من شو

بیا بر بلندی ای برویم

میخواهم کربلا را بیابم

این مواقع قبله نما و جهت های شرق و غرب کمکی بهمان نمیکند

باید عشق نما همراهمان باشد

باید به سمتی به ایستیم که از آن سو بوی سیب سرخ به مشام می رسد

صدای قلبت را می شنوی ؟؟

کنون که ضربان قلبمان شدت گرفته است

شک نکن که رو به قبله عشق ایستاده ایم

به حریم امن آن ملجاء و پناه عاشقان که خوانده نشده ام

مثل همیشه می سوزم و میسازم و از دور سلام میکنم

 

«« السلام علیک یا ابا عبدالله »»

 

 

 

به یقین بدان که پاسخ شنیده ایم

نه .... صبر کن !!

این بار نیز ما واجب را انجام داده و گفته ایم :

السلام علیکم و رحمة الله

می بینی دوباره ارباب پیش قدم شده است

همیشه سبقت سلام از خوبان است ...

 

******

پی نوشت : ذکر ما کرده که ما ذکر مدامش داریم ....

من نوشت : بر دلم ترسم بماند آرزوی کربلا

دلنوشت : کاش روزی فرا رسد که به جرم جنون عشق ما را به کربلای تو تبعید کنند  

خدا نوشت : اللهم ارزقنا کربلا بحق شهدا

عشق نوشت :

دلبر اینجاست و ما در طلبش حیرانیم                           او تبسم زده بر ما که همه گریانیم

برای ارباب :

هیچ میدانی بر دلم جا کرده ای                               عرش حق ، شش گوشه برپا کرده ای

السلام علی ح س ی ن

 

 

 

| ز. عین |

 

 

 

شده ام شاه ِ بی شین !

می خواهم خلیفه اللهی خودم بر زمین را یادآور شم .... نمیتوانم !!!

چه خلیفه ای هستم که تنها آهی از گلویم خارج می شود . . .

ای پدر بزرگ ! ای حضرت آدم !ای اولین !

واقعا تو باعث هبوط من به زمین شدی ؟؟

کاش نمی خوردی ، آن سیب را شاید گندم را ...

بگذار باور نکنم

شاید این بازی ای بوده است برای کسب کرامت من ... !!

بهشت را بی بها بدهند که دیگر آن جا بهشت نیست

می شود دنیایی به روزمرگی همین دنیا ... می شود قفس !

واقعا من ملک بودم و فردوس برین جایم بود ؟؟

اگر این چنین است چرا این روز ها

« قانون جاذبه » بیش از پیش گریبان مرا گرفته است ؟؟

پاهایم را چفت زمین کرده است

تکان دست هایم تنها فایده شان این است

که اندکی ملکول های H₂O و غبار اطرافم را جا به جا کند

چشم هایم را می بندم و سعی می کنم حس کنم بال های فراموش شده ام را ...

و از یاد برم زندگی وبال گردنم را . . .

می خواهم چشم بسته مراحل پرواز را مرور کنم

سکوت کن تا تمرکزم را بهم نریزی !!

اول استارت میزنم ... ( بخوان قصد قربت کردن ! )

سعی می کنم اول کمی آهسته قدم بزنم

کمی قدم هایم را تند می کنم

جان می کند این جان ِ ناقابل تا از صفر تا صد که نه !

به سی و چهل برسد ...

حالا کمی حرکت یکنواخت با شتاب ثابتی گرفته ام

به زبان ساده تر

همان روزمرگی بی خاصیت  دنیایی که گریبان بسیاری از تبعیدی های همچون من را گرفته است

خسته شده ام از این حرکت یکنواخت با شتاب ثابت ...

در بلندگو اعلام میکنم :

تمامی اعضا و جوارح در جای خود محکم بنشینند ، میخواهم پرواز را شروع کنم

فکر کنم باید در این مرحله چرخ ها را جمع کنم!!

نه ...نه ... ببخشید

باید پاها را آزاد کنم !

بله باید آزادش کنم از هرچه بند و غل و زنجیر دنیایی است که مانع پرواز می شود

آرزوهای دور و دراز

مال و منال دنیایی

حسادت آتشینی

که اگر آزادش کنم ، شاید بتوانم بال هایم را حس کنم ...

دکمه  ejectبال هایم را می زنم

نه ... کار نمی کند

خیلی وقت است که فراموش کرده ام بالی داشته ام

با سروصدای زیادی باز می شوند بال هایم ...

سعی می کنم سرعتم را بیشتر کنم ..

باور نکردنی است!!!!!!

از زمین فاصله گرفته ام

به آسمان نزدیک شده ام

چشم هایم را باز می کنم ...

هنوز روی زمینم

یعنی من هم میتوانم پرواز را تجربه کنم ؟!؟!

 

 

 پ.ن : پــــــــروازم آرزوست ...

پ.ن ۲ : اللهم ارزقنا توفیق الشهادت فی سبیلک

دل نوشت : تا کی در وصل خود به رویم بندی//جــــانـــــا مپسند دیگر آزار مرا

 

| ز. عین |

 

 

 

برادر شهیدم

سلام

زمین که لطفی ندارد از آسمان چه خبر؟؟

گمنام بر زمینی و نامدار در آسمان . . .

از تبار رشید مردانی هستی که در کوله خاکیشان حتی نامشان هم سنگینی می کرد . . .

بزرگوار بگو ما با بی نشانیمان در آسمان چه کنیم ؟؟!!؟!؟؟!؟

تویی که مومن بودن در کلام مولامان علی (ع) را به عالی ترین جلوه بصری درآورده ای !

ای مومنی که ترجیح دادی در خلسه خمول عارفانه باقی بمانی

و از شراب طهور گمنامی  دو ، سه پیمانه ای بیش تر بنوشی

تا ما زمینیانِ خاکی ِ در گل مانده مجالی برای شناختت پیدا نکنیم

و جاهلانه گمنامت بخوانیم !

تویی که ""شهادت"" و ""گمنامی"" هر دو فضیلت برنده شدن در مسابقه معنویت و رسیدن به رضوان الهی را دارا می باشی ...

تویی که در عین ناپیدایی گم نشده ای

و در عین حضور ، ناشناخته ای

و دلت چراغ هدایت

تو برایمان دعا کن

که دست های رو به آسمانمان

و پاهای در گل فروماندیمان از هم جدا شوند

تا شاید راهی به آسمان پیدا کنیم

زیرا تو حقیقتی آسمانی هستی که برای شناختنت باید به آسمان سفر کرد

برادرم ...... دعا کن برایمان ......

که پروانه وجودمان را فدا کنیم بر گرد ذات اقدس الهی هم چون تو

اگرچه هم چون من ای ، هیچ گاه به گرد پای چون تویی نمی رسد ...

///////////اللهم ارزقنا توفیق شهادت فی سبیلک /////////////

زهرا

 

| ز. عین |

 

 

چفیه ام را دوست دارم

 

چفیه ام را دوست دارم

زیرا او از کربلا آمده است ..........

طواف کرده شش گوشه ی ضریح نور را

متبرک شده است به عطر خاک کرب و بلا

بارها شده است که به درد و دل هایش گوش دهم

دلش برای من که هنوز راهی سفر عشق نشده ام ، می سوزد

بار ها با من گریسته است که چرا هنوز که هنوز است ، نتوانسته ام هوای کربلا را استشمام کنم

او دلش تنگ ِ اذان کربلاست ...............

و من ِ پا مانده در گل ، دردی شده ام بر دلش

و مانعی برای نرسیدن او به زادگاه دلفریبش

 

چفیه ام را دوست دارم

زیرا مانند سربند یا اباالفضلم

بارها و بارها آغشته شده است به باران هایی که در روضه سیدالشهدا بر آن باریده است

او درد ها و مصیبت های زیادی را شنیده است .................

و قطرات بهشتی باران با تار و پودش عجین شده است

می خواهم روزی چفیه ام را به حسینیه ای ببرم

بسپرمش به سینه زن های عاشق

می دانم آن جا غریبی نمی کند..................

شاید آن جا کمی از دلتنگی اش برای کرب و بلا جبران شود

می خواهم چفیه من هم مانند چفیه شهید حسام * عطر تن سینه زن های علمدار را بگیرد

می خواهم از چفیه ام بوی اشک بلند شود.......................

می خواهم وقتی کسی چفیه ام را دید بر سر و صورتش بزند

مانند وقتی که ماجرای در و دیوار را می شنود  

 

چفیه ام را دوست دارم

زیرا برای هر بسیجی که سلاحش بصیرت است

و اسلحه اش صبر

چفیه نماد ولایت به شمار می آید

نماد عمار های حضرت ماه ..................

چفیه من ، یادآور آن است که من نیز بسیجی ام و ابایی از بذل جان در راه ولایت ندارم

 

چفیه ام را دوست دارم

زیرا روزگاری سجاده مردان بی ادعایی بوده است

و تا لحظات آسمانی شدن خیلی از آن ها همراهیشان کرده است

 

چفیه ام را دوست دارم

زیرا وقتی آن را بر شانه هایم می اندازم

او به من اعتبار می بخشد نه من به او

 

چفیه ام را دوست دارم

زیرا ......................................

 

چفیه ام را دوست دارم

و رهسپارم با آن با ولایت تا شهادت ...

 

 

*: شهید امیر حسام ذوالعلی ، شهید فتنه سال گذشته ، تاریخ شهادت 10/10/88

پ.ن : اللهم ارزقنا توفیق الشهادت فی سبیلک .....

 

 

تهران

زهرا، تبعید شده به زمین

 

| ز. عین |